رقابتهای کاراته قهرمانی آسیا؛

ناامید از فدراسیون و امیدوار به ملی‌پوشان!


رقابتهای کاراته قهرمانی آسیا؛

ناامید از فدراسیون و امیدوار به ملی‌پوشان!
 
آینده‌سازانِ کاراته‌ی کشورمان ساعاتی قبل تهران را به مقصدِ سرزمینِ آفتابِ تابان (ژاپن) ترک کردند تا در خاستگاهِ کاراته‌ی جهان، پیراهنِ رزم پوشیده و از نامِ بلند و پرافتخارِ ایران‌زمین در برابرِ بزرگان و نام‌آورانِ کاراته‌ی آسیا دفاع کنند.
 
به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی ستارگان کاراته؛ در آوردگاهِ بزرگِ اوکیناوا، پرچمدارِ کاراته‌ی کشورمان در بخشِ پسران، سردارِ شجاع و سلحشورِ این روزهای کاراته‌ی ایران، مهران بهنامفر خواهد بود. مردِ سرسخت و تسلیم‌ناپذیرِ میادینِ بزرگ که با عزمِ راسخ و اراده‌ی پولادینش، از ناممکن‌ها ممکن و از افسانه‌ها حقیقت می‌سازد.
 
پسرِ جنتلمن و گهگاه پرحاشیه‌ی کاراته‌ی ایران، سالِ گذشته و علیرغمِ تمامیِ محدودیت‌ها، تیمش را تا بلندترین قله‌های کاراته‌ی آسیا و جهان بالا کشید. او به فاصله‌ی تنها چند هفته، دو عنوانِ قهرمانیِ آسیا و جهان را برای کاراته‌ی کشورش به ارمغان آورد تا ثابت کند که لقبِ سردارِ سلحشورِ کاراته‌ی ایران، به حق برازنده‌ی اوست.
 
بهنامفر، مظهرِ تبلورِ این ویژگیِ ستودنی است که در سخت‌ترین و خردکننده‌ترین شرایط، باز هم به سربازانش امید و انگیزه می‌بخشد؛ هرگز از شکست سخن نمی‌گوید و تا آخرین لحظه، برای پیروزی می‌جنگد. از میدانِ مبارزه نمی‌گریزد و از ترسِ شکست، فرار را بر قرار ترجیح نمی‌دهد. جنگیدن در رکابِ این سردارِ سلحشور، برای هر مبارزی، لذت‌بخش و غرورآفرین است.
 
وقتی فدراسیون کاراته تصمیم گرفت نوجوانان را از حضور در رقابتهای قهرمانی آسیا محروم سازد، این بهنامفر بود که با تمامِ توان در برابرِ این تصمیمِ ناعادلانه، ایستاد و هرگز تسلیمِ خواستِ فدراسیون‌نشین‌ها نشد. آنها که می‌خواستند نوجوانانِ ما را از ابتدایی‌ترین حقوقشان محروم سازند، هرگز حال و هوایِ دنیایِ قهرمانی را تجربه نکرده بودند و نمی‌دانستند یکسال تمرین و تلاش به عشقِ حضور در رقابتهای آسیایی و ناگهان، فرو ریختنِ تمامیِ آمال و آرزوها، چقدر دردناک است... آنها حتی از خانواده‌ی کاراته هم به شمار نمی‌رفتند و به همین جهت، با دردها و دغدغه‌های این خانواده، بیگانه بودند. بهنامفر اما با این دردها آشنا بود و آن را با تمامِ وجود احساس می‌کرد، او مردانه ایستاد و جنگید تا سرانجام، آنچه را حقِ مسلمِ شاگردانش بود، از فدراسیون‌نشین‌ها بازستاند. اکنون نوبتِ شاگردان و سربازانِ بهنامفر است که به نشانه‌ی تقدیر از تلاش‌ها و مجاهدت‌های او، مردانه بر حریفان بتازند و در دیارِ سامورایی‌ها، از نام و اعتبارِ کاراته‌ی ایران دفاع کنند.
 
این پرچم در بخشِ دختران، در دستانِ سمانه خوشقدم، مربیِ موفق و پرافتخارِ کاراته‌ی بانوان است. خوشقدم نیز در سالهای اخیر، تقریبا در تمامیِ میادین، چهره‌ای پیروز از خود و یارانش به نمایش گذاشته است. او حالا میدانِ بزرگِ دیگری را تجربه می‌کند، رویارویی با بهترین‌های قاره‌ی کهن آن هم بدونِ برخورداری از کمترین امکانات و تسهیلات!
 
در ماههای گذشته، تیمهای ملیِ پسران و دخترانِ کاراته‌ی کشورمان با سرمربیگریِ بهنامفر و خوشقدم، از حداقل‌ها هم محروم بودند. نه اردویِ برون‌مرزی و نه مسابقه‌ی تدارکاتی! کمترین کاری که مدیرانِ فدراسیون می‌توانستند در هفته‌های اخیر برای آینده‌سازانِ کاراته‌ی کشور انجام دهند، اعزامِ آنها به مسابقات و اردوی تدارکاتیِ قزاقستان بود که از نظرِ هزینه هم، بسیار مناسب به نظر میرسید. اما همین حداقل‌ها هم از نوجوانان و جوانانِ کاراته‌ی کشورمان دریغ شد تا حالا بتوانیم با خیالِ راحت بگوییم فدراسیون تقریبا هیچ کارِ قابلِ تقدیری برای رده‌های سنیِ پایه انجام نداده است.
 
وقتی به تدارکاتِ ناقص، مدیریتِ ضعیف و برنامه‌ریزیِ پراشتباهِ فدراسیون‌نشین‌ها می‌نگریم (البته اگر بشود اسمش را برنامه‌ریزی گذاشت!) می‌گوییم هرگز نباید از این تیم انتظارِ درخشش در رقابتهای آسیایی ژاپن را داشته باشیم. اما وقتی به میزانِ توانمندیِ این دو سرمربی و غیرت و شجاعتِ ملی‌پوشانِ کاراته‌ی کشورمان می‌اندیشیم، می‌گوییم خلقِ حماسه‌ای بزرگ در تاتامی‌های ژاپن، دور از دسترس نیست.
 
آنچه مسلم است اینکه نتایجِ رقابتهای کاراته‌ی قهرمانی آسیا؛ اگر با عزت، عظمت و درخششِ کاراته‌ی ایران همراه باشد، یقینا این پیروزی حاصلِ تلاش، غیرت و سختکوشیِ ملی‌پوشان و مربیانشان بوده است و اگر خدایی‌ناکرده، به آنچه سزاوارش هستیم نرسیم، آن شکست به خاطرِ سوءمدیریت و بی‌برنامگیِ فدراسیون‌نشین‌ها بوده و همانها باید در برابرِ جامعه‌ی کاراته پاسخگو باشند.
 
نویسنده: محمد قدیمی


 
   1397/2/18 00:42

خبرهای استانی و سبکی
آرشیو اخبار