قابل توجه مسئولان فدراسیون کاراته؛
مسکّن درد را پنهان می‌کند نه درمان!

قابل توجه مسئولان فدراسیون کاراته؛

مسکن درد را پنهان می‌کند نه درمان!


محمدعلی مردانی سرپرست دبیری فدراسیون کاراته معتقد است نحوه‌ی مدیریتِ او و همکارانش، حاشیه‌ها را به کلی از کاراته‌ی کشور و بویژه تیم‌های ملی، دور ساخته اما حقیقت این است که مردانی و یارانش با تزریق مسکّن‌های قوی و زیانبار، بخش‌هایی از دردهای جامعه‌ی کاراته را به جای درمان، موقتاً پنهان کرده‌اند و البته بخش‌های دیگر همچنان اهالی کاراته را آزار می‌دهد.
 
به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی ستارگان کاراته؛ در تحلیل و بررسی اظهاراتِ محمدعلی مردانی در گفتگو با خبرگزاریها، باید ابتدا به این موضوع اشاره کنیم که بخش‌های وسیعی از اعتراضات و حواشیِ مربوط به جامعه کاراته، بر خلافِ ادعای مردانی، نه تنها در زمانِ مدیریتِ مسئولانِ فعلی فدراسیون برطرف نشده که حتی بسیار پررنگ‌تر و پردامنه‌تر از ادوار گذشته، همچنان سپیدپوشانِ کاراته‌ی کشور را می‌آزارد.
 
در پاسخ به ادعاهای غیرواقعیِ محمدعلی مردانی مبنی بر از بین رفتنِ حواشیِ کاراته، پیش از هر چیز توجهِ او را به اعتصاب گسترده و کم‌سابقه‌ی داوران کاراته‌ی کشورمان در روزهای گذشته جلب میکنیم. اعتصابی که اتفاقاً در بخش‌هایی از جامعه‌ی کاراته شکل گرفت که مدیریتِ آن، مستقیماً بر عهده‌ی محمدعلی مردانی بود.
 
مردانی که در ماه‌های اخیر، مسئولیتِ کمیته‌ی داوران و جایگاهِ دبیری فدراسیون کاراته را بصورتِ توأمان در اختیار داشت، هرگز نتوانست در هیچیک از دو سِمتِ مذکور، عملکردی حتی نزدیک به اسلافِ خود داشته باشد. در بخش دبیری گفته میشود پس از خروجِ محسن آشوری از فدراسیون، بسیاری از کارها تقریباً بصورتِ تعطیل و یا نیمه تعطیل درآمده! آشوری که به گفته‌ی برخی کارمندانِ فدراسیون، از صبحِ علی‌الطلوع تا پاسی از شب در فدراسیون کاراته حضور داشت و به امورِ خُرد تا کلانِ کاراته‌ی کشور رسیدگی می‌کرد، حالا جایش را به مدیری داده که از هیچ نظر با او برابری نمی‌کند. 
 
 در بخش کمیته‌ی داوران هم نتیجه‌ی تصمیمات و عملکردِ ضعیفِ محمدعلی مردانی، به اعتصاب گسترده و کم‌سابقه‌ی داوران سراسرِ کشور منتهی شد که شرحِ آن را پیش‌تر و بصورتِ مفصّل در همین پایگاه خبری خواندید. در شورای داوران فعلیِ فدراسیون کاراته، متاسفانه بسیاری از جلسات به گونه‌ای طراحی و هدایت میشود که موانع و مشکلاتی را برای "جواد سلیمی" مسئول پیشین کمیته داوران و همینطور برای حامیانِ او ایجاد کند! آیا شایسته است که جایگاه شورای داوری فدراسیون کاراته را تا این حد تنزل دهیم که از آن به عنوان اهرمی برای ضربه زدن به خودی‌ها استفاده کنیم؟! در این خصوص در روزهای آینده احتمالا به تفصیل سخن خواهیم گفت.
 
از دیگر حاشیه‌هایی که در دورانِ مدیریتِ مسئولانِ فعلی فدراسیون کاراته ایجاد شد، می‌توان به مواردی همچون پناهندگی آروین باقری به کشورهای اروپایی، اعزام تیمها به کمپ‌ها و رقابت‌های بین‌المللی بدون اخذِ مجوزِ شورای برون‌مرزی و نیز کشفِ حجابِ یکی از دخترانِ کاتارو و پیوستنِ او به تیمهای خارجی اشاره کرد که این آخری (کشفِ حجابِ دخترِ کاراته‌کای ایرانی) اعتبار و آبروی خانواده‌ی کاراته را به بدترین شکلِ ممکن، مورد هدف قرار داد. لهذا شکی نیست که در این دوره، حاشیه‌های مربوط به فدراسیون کاراته در قیاس با دوره‌های قبل، نه تنها کمتر نشده که حتی در پاره‌ای از موارد، افزایش هم یافته است.    
 
اکنون به حواشی مربوط به تیم‌های ملی پرداخته و تغییراتِ آن را نسبت به دوره‌های قبل بررسی می‌کنیم. اصولا حواشی مربوط به تیم‌های ملی را می‌توان به دو دسته‌ی کلی تقسیم کرد. نخست حواشی خارجی و دوم حاشیه‌های داخلی.
 
دسته‌ی اول (حواشی خارجی) به مواردی گفته میشود که از سوی بازیکنانِ حذف‌شده از اردوی تیمهای ملی یا مربیان آنها و یا افرادی که احساس می‌کنند منافعشان در تیمهای ملی به خطر افتاده و یا حقوقشان پایمال شده، ایجاد میشود. این قبیل حاشیه‌ها در دوره‌ی مدیریتِ مسئولانِ فعلی فدراسیون، همچنان باقی است با این تفاوت که در زمانِ فعلی، یک اتحادِ خودجوش میان بسیاری از بزرگان کاراته‌ی کشور (که هیچ سِمتی هم در فدراسیون کاراته ندارند) شکل گرفته به گونه‌ای که همواره معترضین را دعوت به آرامش می‌کنند و از آنها می‌خواهند که در آستانه‌ی رقابتهای جهانی اتریش، فضای کاراته‌ی کشور را متشنج نسازند. لذا این گروه از حاشیه‌ها، در حال حاضر اگر چه کمتر نمایان میشوند اما وجود دارند و همچون آتشِ زیر خاکستر، هر لحظه فضای به ظاهر آرامِ تیمهای ملی را تهدید می‌کنند.
 
در واقع بزرگانِ کاراته‌ی ایران به این نتیجه رسیده‌اند که حاشیه‌های سالهای اخیر، بیشترین لطمه را به اهالی کاراته‌ی کشور وارد ساخته و لذا پرهیز از حاشیه‌سازی را جزو اصلی‌ترین وظایفِ اعضای جامعه‌ی کاراته می‌دانند. از اینرو علیرغم تمامی انتقادهایی که به مدیریتِ ضعیفِ مسئولانِ فعلی فدراسیون دارند، ترجیح می‌دهند با توجه به مدت‌زمانِ کوتاهِ باقیمانده از مدیریتِ کنونی و نیز نزدیک شدن به مسابقاتِ جهانی اتریش، فعلا سکوت اختیار کرده و سایرین را نیز به آرامش دعوت کنند. این موضوع به هیچ وجه به هنر و مدیریتِ مسئولانِ فعلی فدراسیون بازنمی‌گردد و در واقع برخاسته از حکمت و مصلحت‌اندیشیِ بزرگانِ کاراته کشور است و بس. بزرگانی که در گفتگو با همین پایگاه خبری، همواره از مدیریتِ پُرنقصِ مسئولانِ فعلی گلایه می‌کنند و همزمان از "پایگاه اطلاع‌رسانی ستارگان کاراته" می‌خواهند که فعلا و به منظورِ حفظِ منافع ملی، بسیاری از مسائلِ حاشیه‌ای را مطرح نسازد.
 
ما در همین رقابتهای انتخابی اخیر، اعتراضاتِ پُرشماری را در هر دو بخشِ آقایان و بانوان شاهد بودیم که به درخواستِ بزرگان کاراته‌ی کشور، هرگز رسانه‌ای نشد و یا کمتر به آن پرداخته شد. هامون درفشی‌پور یکی از همان نفراتی است که پس از پایان رقابتهای انتخابی، به شدت به نتایجِ حاصل، معترض بود. حقِ مصطفی روستا در وزنِ منهای 60 کیلوگرم به وضوح تضییع شد و هیچ اتفاقی هم رُخ نداد. برادرِ یکی از ملی‌پوشانِ پُرسابقه‌ی کاراته کشورمان در رقابتهای انتخابی باخت و سپس همان ملی‌پوشِ پُرسابقه، به شدت به اعضای کادرفنی اعتراض کرد. هر یک از مواردِ فوق می‌توانست به یک حاشیه‌ی بزرگ تبدیل شود و فدراسیون کاراته را روزها به چالش بکشد اما هیچیک از آنها رسانه‌ای نشد و علتش هم فقط و فقط وساطتِ بزرگانِ کاراته کشور و تقاضایِ آنها مبنی بر سکوتِ رسانه‌ها بود تا در این روزهای حساس و سرنوشت‌ساز، فضای کاراته‌ی کشور ملتهب نشود.
 
البته و صد البته که مدیریتِ هیچیک از حواشیِ فوق، هرگز و هرگز به هنر و توانایی‌های محمدعلی مردانی بازنمی‌گردد چرا که او خود اتفاقا یکی از حاشیه‌سازترین مدیران فدراسیون کاراته است که هر گاه مصاحبه می‌کند، با سخنانی نسنجیده و پُرتنش، تا روزها این فدراسیون را در کامِ حواشیِ ویرانگر و خودساخته فرو می‌بَرد. با این اوصاف در بخشِ مربوط به تیم‌های ملی هم حواشیِ خارجی همچنان باقی است و بر خلافِ گفته‌های مردانی، هرگز از آن کاسته نشده است اما به خاطرِ وساطتِ بزرگانِ کاراته کشور، این حواشی کمتر رسانه‌ای میشود.
 
اکنون حواشیِ داخلی تیم‌های ملی را بررسی می‌کنیم. این گروه از حاشیه‌ها (حواشی داخلی) به مواردی گفته میشود که در درونِ اردوها و از سوی بازیکنانِ حاضر در تیمهای ملی و یا اعضای کادرفنی شکل میگیرد. این بخش از حاشیه‌ها (اعترضاتِ داخلی) تنها بخشی است که فدراسیون کاراته در کمرنگ کردنِ آن، نقش بسزایی داشته و الحق و الانصاف طباطبایی و همکارانش توانسته‌اند تا این لحظه (دوشنبه 24 خردادماه) حاشیه‌های داخلی تیمهای ملی را به خوبی مهار کنند به گونه‌ای که در روزهای اخیر، بسیاری از ملی‌پوشان در مصاحبه‌های خود، با تمام قوا از طباطبایی و همکارانش حمایت و از زحماتِ مسئولان فدراسیون قدردانی کردند.
 
اما فدراسیون کاراته چگونه و با چه تدبیری توانسته حمایتِ همه‌جانبه‌ی اعضای کادرفنی و همینطور ملی‌پوشان را جلب کند؟ آن هم ملی‌پوشانِ غالباً معترضِ کاراته‌ی ایران که برخی از آنها (تاکید می‌کنیم فقط برخی از آنها) از مسئولانِ فدراسیون گرفته تا رسانه‌ها و حتی اعضای خانواده کاراته، همه و همه را جزو خدمتگزاران و مستخدمینِ خود به شمار می‌آورند و همواره از زمین و زمان طلبکارند! پاسخ به این پرسش، بسیار ساده‌تر از آن چیزی است که تصور می‌کنید! ادامه‌ی مطلب را بخوانید تا بلکه به دیدگاهِ مشترکی دست یابیم.

 
در فدراسیون کاراته، معدن طلا پیدا شده یا چاه نفت؟!

 
این روزها مسئولان دلسوز و پرتلاش فدراسیون کاراته، به گونه‌ای برای ملی‌پوشان، اعضای کادرفنی و کارمندان فدراسیون هزینه می‌کنند و آنچنان سرگرمِ بذل و بخشش هستند که گاه احساس می‌کنیم در ساختمان اداری فدراسیون، معدنِ طلا و یا چاهِ نفت پیدا شده و امتیازِ بهره‌برداری از آن هم تماماً به متولیان کاراته کشور واگذار شده است! پرداختِ دستمزدِ 5 میلیون تومانی به اعضای کادرفنی، اختصاص حقوق یک میلیون تومانی به بازیکنان تیم ملی آن هم در شرایطی که نفراتِ تیم هنوز تثبیت نشده‌اند، برگزاری اردوهای پرهزینه‌ی تیم ملی (و یا شاید ضیافتِ ملی‌پوشان!) در مجموعه‌ی ورزشی آزادی، پرداختِ پاداش‌های آنچنانی به بازیکنان و... اگر چه بسیار خوشایند است اما چرتکه‌ی "ستارگان کاراته" هر چه حساب می‌کند، نمی‌تواند رابطه‌ای منطقی میانِ بودجه‌ی اندکِ فدراسیون کاراته و هزینه‌های سرسام‌آورِ روزهای اخیرِ این فدراسیون بیابد! البته شاید هم ایراد از چرتکه‌ی قدیمیِ "ستارگان کاراته" باشد و احتمالا کامپیوترِ پیشرفته‌ی طباطبایی به خوبی توانسته رابطه‌ای منطقی میانِ این دو عدد (بودجه‌ی اندکِ فدراسیون و هزینه‌های سرسام‌آورِ آن) بیابد!
 
حقیقت این است که سیدحسن طباطبایی تصمیم گرفته بودجه‌ی یکسال فدراسیونِ کاراته را در 2 ماه هزینه کند تا در روزهای پایانیِ مدیریتش، به قهرمانِ جاودان و مردِ سخاوتمندِ کاراته‌ی ایران مبدل شود! او البته تا اینجای کار، به خوبی به اهدافش جامه‌ی عمل پوشانده و حالا اکثرِ ملی‌پوشانِ کاراته‌ی کشور، از طباطبایی به عنوانِ مدیری لایق، دلسوز و کارآمد یاد می‌کنند و البته علتش هم کاملا روشن است! اما سئوال اینجاست که طباطبایی تا چه زمانی می‌تواند به این بذل و بخشش‌ها ادامه دهد؟ واقعا اگر در فدراسیون کاراته، معدن طلا و یا چاهِ نفت پیدا نشده باشد، این بذل و بخشش‌ها چندان طولانی‌مدت نخواهد بود و این چیزی است که ریاضیات می‌گوید نه ستارگان کاراته!
 
حالا دیگر کاملا مشخص شده که تعریف و تمجیدهای اخیر ملی‌پوشان و یا اعضای کادرفنی از مسئولان فدراسیون، چرا و چگونه ایجاد شده است. تصور کنید فردی مسئولیتِ ریاستِ جمهوریِ کشوری را بر عهده گیرد و سپس بخش اعظمِ بودجه‌ی آن کشور را به جای آنکه صرفِ توسعه‌ی زیرساخت‌های صنعتی و اقتصادی کند، به حساب شخصی مردمِ آن کشور واریز نماید! طبیعی است این اقدام، موجی از شادی را در میانِ توده‌های مردم ایجاد خواهد کرد و البته حمایتِ گسترده‌ی بخش‌های وسیعی از جامعه را نیز در پی خواهد داشت اما آیا واقعا اینگونه بذل و بخشش‌ها، منطقی و حکیمانه است؟ چند درصد از صاحبان خرد و اندیشه، حاتم‌بخشی‌های اینچنینی را عاقلانه می‌دانند؟ ای کاش طباطبایی تا یکسالِ آینده در فدراسیون کاراته باقی بماند تا برای ملی‌پوشان و سایر اعضای جامعه کاراته مشخص شود که علمِ ریاضیات هرگز دروغ نمی‌گوید و لذا حاتم‌بخشی‌های طباطبایی هم چند صباحی بیش ادامه نخواهد یافت.
 
خلاصه اینکه فدراسیون کاراته برخلافِ ادعای محمدعلی مردانی، هیچ اقدامِ مفید و حکیمانه‌ای برای کاهش و یا از بین بردنِ حاشیه‌ها صورت نداده و حاتم‌بخشی‌های این روزهای مسئولانِ فدراسیون برای جلبِ رضایتِ ملی‌پوشان و از بین بردنِ حاشیه‌های داخلی، در واقع یک مسکّنِ زیانبار است که تنها درد را پنهان می‌کند و هرگز قادر به درمانِ بیماری نیست. برای درمانِ بیماریِ ویرانگری به نام حاشیه، باید با روش‌های صحیح و اصولی مدیریت کرد، باید دردها را شناخت و سپس با روش‌های کاملا علمی و منطقی، به درمانِ آن پرداخت و در این مسیر البته باید از تجربیاتِ مدیرانِ قبلی نیز به بهترین شکل سود بُرد. اما محمدعلی مردانی، کِی و کجا از تجربیاتِ اسلافِ خود در دو بخشِ دبیری فدراسیون و ریاستِ کمیته‌ی داوران بهره‌برداری کرده است؟ مردانی کِی از "محسن آشوری" دبیر پیشین فدراسیون کاراته خواسته است که تجربیاتِ گرانبهایش را در عرصه‌ی مدیریتِ داخلی و نیز روابطِ بین‌الملل در اختیارِ او و همکارانش قرار دهد؟

فدراسیون کاراته برای اینکه بتواند حاشیه‌ها را به شکلِ اصولی و خردمندانه از بین ببرد، علاوه بر مواردِ فوق، نیاز به یک روابط عمومی قوی و مقتدر دارد که با سود بُردن از پیشرفته‌ترین اصولِ علم رسانه، حقایق را به بهترین شکل برای مخاطبان بازگو کند. روابط عمومی باید مظهر صداقت، شفافیت و حقانیت باشد. این نهاد باید بتواند یک پلِ ارتباطیِ مستحکم میان مسئولان فدراسیون و اعضای جامعه‌ی کاراته ایجاد کند اما آیا روابط عمومی فدراسیون کاراته در حالِ حاضر از چنین اقتدار و توانی برخوردار است؟

محمود محمدی مسئول روابط عمومی فدراسیون کاراته از وقتی که به این سِمت منصوب شده، دو خلاقیتِ بزرگ و تاثیرگذار را برای این فدراسیون رقم زده است! نخست اینکه در متونِ مندرج در سایتِ فدراسیون کاراته، نام ورزشگاه شهید کبکانیان تهران را به کبگانیان تغییر داده (تبدیل ک به گ!) و دوم اینکه با راه‌اندازی کانال تلگرام فدراسیون کاراته، از مراسم معرفی سرپرستِ مجموعه‌ی ورزشی آزادی گرفته تا تصاویرِ مربوط به تشکیل جلساتِ هیئت‌های استانی، شهرستان‌ها، دهستان‌ها و حتی اخبار و تصاویر مربوط به جشن تولدِ بازیکنان را بلافاصله در فضای مجازی منتشر می‌کند اما در همین کانال، هرگز خبرِ برگزاری رقابت‌های جام وحدت و دوستی (با عنوانِ "اعلام آمادگی 18 تیم خارجی برای حضور در مسابقات جام وحدت اروميه") انعکاس نیافت!
 
شاید هم از نظرِ محمود محمدی، خبرِ برگزاریِ چنین رقابتِ باشکوهی، حتی کم‌اهمیت‌تر از عکس‌های دورِ همیِ ورزشکاران، داوران و یا سایرِ اقشار کاراته‌ی کشورمان باشد! در همین کانال، وقتی فلان شخص رهسپارِ یک سفرِ برون‌مرزی می‌شود، تصاویرِ او از لحظه‌ی پرواز تا بازگشت به ایران، از زوایای مختلف و با ژست‌های متفاوت به نمایش در می‌آید اما خبرِ مربوط به برگزاری رقابتهای جام وحدت و دوستی (با عنوانِ "اعلام آمادگی 18 تیم خارجی برای حضور در مسابقات جام وحدت و دوستی اروميه") جایی در کانال تلگرام فدراسیون کاراته ندارد! شاید چون برگزارکننده‌ی این رقابتها، نامش "جواد سلیمی" است و فدراسیون کاراته هم از این نام، خوشش نمی‌آید! ستارگان کاراته احتمالا طی روزهای آینده به تفصیل در این خصوص سخن خواهد گفت.

روابط عمومی فدراسیون کاراته و یا هر نهادِ دیگری، باید علاوه بر خصوصیاتِ فوق، توانایی ایجاد و مدیریتِ موج‌های خبریِ مثبت را نیز داشته باشد. به یاد داریم که در جریانِ رقابتهای سوپرلیگِ سال 92، روابط عمومی وقتِ فدراسیون کاراته با مدیریتِ "امیر میرزاییان" و با محوریت و خلاقیت‌های "انوشیروان دادگر" آنچنان موجی را در جامعه‌ی کاراته به راه انداخت که اهالی این رشته با اشتیاقی وصف‌ناشدنی و با هیجانی کم‌سابقه رقابتهای سوپرلیگ را پیگیری می‌کردند. این یکی از امتیازاتِ مثبت و تاثیرگذارِ روابط عمومی فدراسیون کاراته در سال 92 بود. اما امسال و در فدراسیون سیدحسن طباطبایی، رقابتهای سوپرلیگ (از حیثِ خبری) آنچنان کمرنگ، بی‌روح و بی‌رمق برگزار شد که اهالی کاراته (و حتی همکارانِ ما در ستارگان کاراته!) حوصله و رغبتی برای پیگیری این رقابتها نداشتند!

مخلص کلام اینکه اگر امروز مشاهده می‌کنیم که حاشیه‌های کاراته در برخی موارد (و نه در تمام بخش‌ها) قدری رنگ باخته، علتش تنها و تنها همان مواردی است که در سطورِ فوق توضیح داده شد و قطعا تلاشی به شکلِ حکیمانه و منطقی از سوی مسئولان فدراسیون برای کاهش و یا مدیریتِ حاشیه‌ها صورت نگرفته است. واقعا وقتی یک مقامِ مسئول در فدراسیون فعلیِ کاراته مدعی میشود که با مدیریتِ اصولی و منطقی توانسته حاشیه‌ها را از بین ببرد، ناخودآگاه با این پرسش روبرو میشویم که منظورِ گوینده، کدام مدیریتِ حکیمانه و منطقی است؟ آیا روابط عمومی فدراسیون کاراته، آنقدر توانمند بوده که توانسته حاشیه‌ها را از بین ببرد؟! آیا مسئولان فدراسیون توانسته‌اند با بهره‌گیری از اصول نوینِ مدیریتی و نیز با سود بُردن از تجربیاتِ مسئولان قبلی، حاشیه‌ها را به شکلِ اصولی مدیریت کنند؟! آیا جلبِ حمایتِ ملی‌پوشان و اعضای کادرفنی با پرداختِ مبالغی تحتِ عنوانِ پاداش، حقوق و... نامش "مبارزه‌ی هوشمندانه با حواشی" است؟! قضاوت با شما...   

محمد قدیمی/ ستارگان کاراته
    
   1395/3/24 18:04

خانه چاپ ارسال به دوستان نسخه متنی کوچک کردن متن بزرگ کردن متن دانلود خروجی پی دی اف خروجی میکروسافت ورد
0/10 (تعداد آرا 0 نفر )
خبرهای استانی و سبکی
آرشیو اخبار