اظهارات عجیب و غریبِ کادرفنی!
کارشناسانه صحبت کنید!/ حواستان باشد؛ یک جامعه‌ی آگاه، مخاطبِ شماست

اظهارات عجیب و غریبِ کادرفنی!

کارشناسانه صحبت کنید!/ حواستان باشد؛ یک جامعه‌ی آگاه، مخاطبِ شماست
 
رقابت‌های کاراته‌ی قهرمانی آسیا در حالی طی روزهای آینده در قزاقستان آغاز خواهد شد که اعضای کادرفنی در آستانه‌ی برگزاریِ این پیکارها، با اظهاراتِ عجیب و غالباً غیرِ کارشناسانه‌ی خود، جامعه‌ی فهیم و نکته‌سنجِ کاراته را در بُهت و حیرت فرو بردند!
 
به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی ستارگان کاراته؛ اعضای کادرفنی تیم ملی کاراته کشورمان این روزها با انجامِ مصاحبه‌های عجیب (و گهگاه خنده‌دار) جامعه‌ی کاراته را با این پرسش روبرو ساخته‌اند که اشکالاتِ اساسیِ موجود در نقطه‌نظراتِ اعضای کادرفنی، به کدامین عامل باز میگردد؟ آیا مربیانِ تیم ملی از بینشِ فنی و قدرتِ تحلیلِ کافی برخوردار نیستند و یا اینکه با طرحِ اینگونه اظهاراتِ عجیب و البته پُراشتباه، در صددِ درخشان جلوه دادنِ عملکردِ خود و همینطور، کمرنگ کردنِ شکستِ احتمالی در تاتامی‌های قزاقستان هستند؟!
 
حسین روحانی مربی تیم ملی کاراته بزرگسالان، در مصاحبه‌های اخیرِ خود، مرتباً تاکید کرده که او و همکارانش در تاتامی‌های قزاقستان، به دنبالِ کسبِ نتایجی بهتر از آنچه در مسابقاتِ آسیایی ژاپن برای کاراته کشورمان رقم خورد، هستند! ما ابتدا به روحانی و همکارانش به خاطرِ این همتِ بلند و اراده‌ی پولادین، تبریک گفته و سپس از شما مخاطبانِ گرامی و همینطور اعضای کادرفنی (که گویا از قدرتِ تحلیلِ کافی برخوردار نیستند) دعوت می‌کنیم به تفاوت‌های موجود میانِ رقابتهای آسیایی ژاپن و قزاقستان، بیشتر و بهتر توجه کنید و آنگاه به این پرسش پاسخ دهید که آیا صرفاً کسبِ نتایجی بهتر از رقابت‌های آسیایی ژاپن، می‌تواند برای کاراته‌ی کشورمان قابلِ قبول باشد یا خیر؟ اساسا آیا صحیح است که نتایجِ رقابت‌های آسیایی ژاپن را به عنوانِ شاخصی مناسب برای سنجش و ارزیابیِ وضعیتِ کاراته‌ی کشورمان در تاتامی‌های قزاقستان در نظر بگیریم؟

 
تفاوت‌های موجود میانِ رقابتهای آسیایی ژاپن و قزاقستان

 
1- پیش از آغازِ پیکارهای آسیایی ژاپن، کاراته‌ی کشور در تنش و التهابی بی‌سابقه به سر می‌بُرد. تنها دو ماه مانده تا آغازِ این رقابت‌ها، اعضایِ کادرفنی تیمهای ملی در تمامی رده‌های سنی، به یکباره و به تبعیت از اقداماتِ محمد آرین‌خو مدیرِ وقتِ تیم‌های ملی، استعفایِ خود را تسلیمِ علیرضا سمندر (رییسِ فدراسیون کاراته) کردند. مصاحبه‌های جنجالیِ چهره‌های سرشناسِ کاراته‌ی کشور علیهِ مقاماتِ فدراسیون و بالعکس، تمامیِ رسانه‌ها را پُر کرده بود. هر روز یک چهره‌ی شاخص با اهدافی معلوم یا نامعلوم، فدراسیون کاراته و مسئولانش را با انجامِ مصاحبه‌ای جنجالی، موردِ هجوم و حمله قرار داده و آنان را خرد می‌کرد. فردای آن روز هم نماینده‌ی فدراسیون کاراته، ضدحمله‌ای سنگین را آغاز کرده و مواضعِ منتقدین را با تمام قوا زیرِ آتش می‌گرفت!
 
در کشاکشِ این نبردِ سهمگین و جنگِ تمام عیار، تنها چیزی که هرگز موردِ توجه قرار نمی‌گرفت، نزدیک شدن به زمانِ برگزاریِ رقابت‌های آسیایی ژاپن بود! تمامِ انرژیِ مسئولانِ وقتِ کاراته‌ی کشور، صرفِ پاسخگویی به حملاتِ تند و پردامنه‌ی منتقدین میشد و دیگر انرژی و حوصله‌ای برای پرداختن به کمبودها و مشکلاتِ تیم‌های ملی باقی نمی‌ماند. اکنون وضعیتِ جنگ‌زده‌ی کاراته‌ی کشور را در آن مقطع زمانی با شرایطِ  بسیار مطلوب و آرامِ امروز مقایسه کنید! آن زمان آتشبارها و توپخانه‌های آرایش‌یافته‌ی منتقدین، کاراته‌ی کشور را از راهِ زمین و آسمان و دریا، با تمام قوا زیر آتش گرفته و بی‌وقفه می‌کوبیدند و اما امروز کاراته به برکتِ همدلی و یا دستِ کم سکوتِ بزرگان، فعلا در صلح و آرامشِ مطلق به سر می‌بَرد. آن زمان وقتی پنجره‌ی خانه‌ای را به سمتِ محوطه‌ی کاراته باز میکردی، صدا و تصویرِ انفجار، کشتار و قتل‌عام، گوش‌ها و چشمهایت را آزار می‌داد و اما امروز وقتی پنجره را باز می‌کنی، با دشتی پر از گل‌های زیبا و آوازِ قناری‌ها و چکاوک‌ها روبرو میشوی! آیا فضایِ کاراته‌ی امروز با آنچه پیش از رقابت‌های آسیایی ژاپن شاهدش بودیم، یکسان است؟!
 
در اواخرِ دورانِ ریاستِ سمندر، عده‌ای خبرنگارِ سهم‌خواه و منفعت‌طلب، با هدفِ آلوده ساختنِ فضای کاراته‌ی کشور (و نه به قصدِ کمک به جامعه‌ی کاراته) مرتباً قهرمانان و چهره‌های شاخص کاراته را تحریک کرده و از آنها علیهِ فدراسیون و مسئولانش مصاحبه می‌گرفتند تا بلکه از این طریق، به اهدافِ شوم و منفعت‌طلبانه‌ی خود دست یابند. در آن زمان نبردی سخت بینِ این گروه از خبرنگاران و فدراسیون کاراته، در گرفته بود که بخشِ عمده‌ای از وقت و انرژیِ مدیران و متولیانِ کاراته‌ی کشور را هدر میداد. اما این جنگی بود که از سویِ عده‌ای سهم‌خواه به فدراسیون کاراته تحمیل شده بود و سمندر چاره‌ای جز مقابله و دفاع نداشت. این دفاع اگرچه در کوتاه مدت، مشکلات و دشواری‌هایی را برای کاراته‌ی کشور به وجود آورد اما در درازمدت، برکاتِ فراوانی داشت که هم‌اکنون و در فضایِ آرامِ امروزی، بخش‌هایی از آن برکت‌ها را مشاهده می‌کنیم. مهمترین برکتِ مقاومتِ سمندر و یارانش در آن مقطعِ زمانی در برابرِ برخی خبرنگارنماها، این بود که دستِ قلم‌فروشان برای جامعه‌ی کاراته کاملا رو شد و امروز دیگر حتی اگر خودشان هم بخواهند، قدرت و استطاعتِ لازم برای مشکل‌آفرینی را ندارند. در واقع بخش‌هایی از آرامشِ امروزِ کاراته، مرهونِ جنگها و تنش‌های همان دوران است.
 
باز هم تاکید می‌کنیم که نحوه‌ی مدیریت و عملکردِ علیرضا سمندر نیز مانندِ هر مدیرِ دیگری، قطعا خالی از اشکال نبوده است و این موضوع البته در موردِ تمامی مدیران و در مقاطعِ زمانیِ مختلف، صادق است. هیچ مدیر و یا مقامِ مسئولِ ورزشی، انسانِ کامل و بی‌خطا نیست و یقینا همه‌ی ما اشتباهاتی داریم که می‌بایست موردِ توجه و انتقادِ سایرین قرار گیرد تا برطرف شود. اما بینِ آنکس که به قصد اصلاحِ امور، لب به انتقاد می‌گشاید و فردی که با هدفِ کسبِ امتیاز انتقاد می‌کند، تفاوتی به وسعتِ فاصله‌ی آسمانها و زمین است و این دو گروه، هرگز یکسان نیستند ولو اینکه هر دو، در یک مقطعِ زمانیِ خاص و علیهِ یک سیستمِ واحد، لب به انتقاد بگشایند. ستارگان کاراته، خود نیز در مواردِ متعدد و بر اساسِ آنچه حقیقت می‌پنداشت، از عملکردِ علیرضا سمندر انتقاد کرد اما این انتقاد هیچگاه به قصدِ سهم‌خواهی صورت نگرفت و افرادِ آگاه می‌توانند در تاییدِ صحتِ این ادعا، شهادت دهند لیکن جملاتِ تندِ "ستارگان کاراته" علیهِ خبرنگارنماها، از آن جهت است که خود می‌دانند در مقاطعِ زمانیِ مختلف، به کدامین دلیل، انتقاد و یا سکوت کردند...

 
یک نمونه از تنش‌های پیش از آغازِ رقابت‌های آسیایی ژاپن و مقایسه‌ی آن با آنچه در این دوره شاهد بودیم:

 
چگونگیِ انتخاب بازیکنان در بخشِ کومیته‌ی تیمی در رقابتهای آسیایی ژاپن و قزاقستان
 
پیش از آغاز رقابتهای آسیایی ژاپن، مربیان وقتِ تیم ملی عنوان کردند که در بخشِ کومیته‌ی تیمی، دو بازیکن (بهمن عسگری و ایمان سنچولی) به خاطرِ سوابقِ قابلِ قبولی که در پیکارهای پیشین داشتند، با نظرِ کادرفنی و بدونِ حضور در رقابتهایِ انتخابیِ کومیته‌ی تیمی، به عضویتِ این تیم در خواهند آمد. اعضای کادرفنی البته تاکید کردند که جز این دو بازیکن، سایرِ نفراتِ خارج از ترکیبِ کومیته‌ی انفرادی، موظفند برای حضور در لیستِ نفراتِ کومیته‌ی تیمی، پا به تاتامی انتخابی بگذارند.
 
ستارگان کاراته از همان ابتدا با این نظر مخالفت و عنوان کرد که بهتر است تمامی بازیکنان (حتی عسگری و سنچولی) برای عضویت در کومیته‌ی تیمی، در پیکارهای انتخابی حضور یافته و محک بخورند. اما کادرفنی بر روی نظرِ خود پافشاری کرده و نهایتاً آن را عملی ساخت. در آن مقطعِ زمانی، بسیاری از چهره‌های مخالف با فدراسیون کاراته و کادرفنی، به معافیتِ دو تن از بازیکنان از حضور در پیکارهای انتخابی، به شدت انتقاد کرده و فریادِ وامصیبتا سردادند! آنها هر روز شیون‌کنان و با سوز و گدازی مثال زدنی، در رسانه‌های مختلف ظاهر شده و به حالِ عدالتی که توسطِ کادرفنی ذبح شده بود، می‌گریستند! اما در این دوره و در زمان زمامداریِ جنابِ هروی چه اتفاقی رخ داد؟!
 
در این دوره شهرام هروی سرمربی تیم ملی کاراته، خیلی ساده و بدونِ هیچ دغدغه‌ای، اعلام کرد که تمامیِ بازیکنان در بخشِ کومیته‌ی تیمی، با رای و نظرِ مستقیمِ او انتخاب خواهند شد و هیچ مبارزه‌ای برای گزینشِ بازیکنان در این بخش، برگزار نمی‌شود! اگر کادرفنی پیشین، تنها دو بازیکن را از حضور در پیکارهای انتخابی معاف ساخته بود، هروی کلا رقابتهای انتخابی را منحل و اعلام کرد که او خود بازیکنان را انتخاب خواهد کرد! اما بسیار جالب بود که در این دوره، هیچ یک از چهره‌ها و شخصیت‌هایی که در دوره‌ی پیشین، فریادِ وامصیبتا سر داده و برای ذبحِ عدالت گریسته بودند، حتی در حدِ یک جمله هم انتقاد نکردند و بدین‌ترتیب نشان دادند که در گذشته نیز مشکلِ آنها، هرگز نقضِ عدالت نبوده بلکه با این موضوع مشکل داشتند که چرا سمندر، تقاضاهای غیرمنطقی و زیاده‌خواهانه‌ی آنها را برآورده نساخته و هیچ امتیازی به آنها اعطا نکرده است.
 
این تنها یادآوریِ بخشی از حاشیه‌هایی بود که پیش از آغاز رقابتهای آسیایی ژاپن، تیم ملی را رنج می‌داد و اما اکنون هیچ خبری از آن حواشی نیست. البته و صد البته که هر عقلِ سلیم و درست‌اندیشی می‌پذیرد که وقتی تیم ملی و اهالی‌اش، در آرامش به سر برده و از حواشی دور باشند، باید عملکردِ بهتری هم در میادینِ بین‌المللی از خود به نمایش بگذارند. پس منطقاً باید منتظرِ عملکردِ بهترِ تیم ملی در رقابتهای آسیایی قراقستان، نسبت به پیکارهای ژاپن باشیم.

 
2- رقابتهای آسیایی ژاپن در مقطعی از زمان برگزار شد که کاراته‌ی کشورمان در اوج اختلاف با فدراسیونِ جهانی و به تبعِ آن، کنفدراسیون کاراته آسیا به سر می‌بُرد. نماینده‌ی کاراته‌ی ایران در انتخابات فدراسیون جهانی که در حاشیه‌ی رقابتهای جهانی آلمان برگزار شد، بی‌محابا بر اسپینوز (رییس فدراسیون جهانی) تاخت و این در حالیست که پیش‌تر، به او وعده‌ی حمایت داده بودیم. اسپینوز با اکثریتِ مطلقِ آرا باز هم به مقامِ ریاست دست یافت اما زخمی را که از ایرانی‌ها خورده بود، هرگز فراموش نکرد. او در جریان رقابت‌های آسیایی ژاپن، به منظورِ پیگیریِ برخی موارد، رهسپارِ این کشور شد و در این میان، از هیچ تلاشی برای تهییجِ جوِ کاراته‌ی آسیا علیهِ ایرانی‌ها فروگذار نکرد. به گونه‌ای که به گفته‌ی برخی کارشناسان، دشمنی اسپینوز با ایرانی‌ها در آن مقطعِ زمانی، هم بر انتخاباتِ کنفدراسیون کاراته‌ی آسیا و هم بر نحوه‌ی قضاوتِ داوران در تاتامی‌های ژاپن تاثیر گذاشت و صدالبته که این تاثیر، به ضررِ ایرانی‌ها بود!
 
حالا شرایطِ کاراته‌ی ایران را در آن روزها، با وضعیتِ کنونیِ آن مقایسه کنید که "جواد سلیمی" قاضی‌القضاتِ کاراته‌ی کشور، آنچنان روابطِ خود را با چهره‌های برجسته‌ی کاراته‌ی جهان (و از جمله اسپینوز) گسترده و عمیق ساخته که می‌تواند به راحتی از حقوقِ کاراته‌کاهای کشورمان در میادین بین‌المللی دفاع کند. فراموش نکنیم که نفوذِ سلیمی در نهادهای بین‌المللی و دفاعِ او از حقوقِ ملی‌پوشانِ ایرانی، باعث شد رنگ و جنسِ مدالِ کومیته‌ی تیمی مردانِ کشورمان در رقابتهای جهانی اتریش، از نقره به طلا تغییر کند! اکنون شما مخاطبانِ گرامی پاسخ دهید که آیا وضعیت، جایگاه و نفوذِ داوریِ کشورمان در رقابتهای آسیایی قزاقستان، با آنچه در ژاپن شاهدش بودیم، برابر است؟ آیا در شرایطِ کنونی، نباید انتظارِ کسبِ نتایجی به مراتب بهتر از رقابتهای آسیایی ژاپن را داشته باشیم؟
 
3- پیش از اعزام کاراته‌کاها به پیکارهای آسیایی ژاپن، فدراسیون علاوه بر حواشیِ متعدد، با مشکلاتِ مالیِ گسترده‌ای نیز دست و پنجه نرم می‌کرد به گونه‌ای که ملی‌پوشان موفق نشدند حتی در یک رقابتِ تدارکاتیِ برون‌مرزی حضور یافته و خود را با شرایطِ خاصِ آن وفق دهند. بدین‌ترتیب نمایندگانِ کاراته‌ی کشورمان بدونِ حضور در هیچ میدانِ برون‌مرزی، مستقیماً رهسپارِ پیکارهای آسیایی ژاپن شدند و این درحالیست که در رقابتهایِ این دوره، ملی‌پوشان پیش از اعزام به مسابقات قزاقستان، در چندین تورنمنتِ تدارکاتی حضور یافته و تحتِ نظارتِ اعضایِ کادرفنی، به مبارزه با حریفان پرداختند. آیا حضور در چندین میدانِ بین‌المللیِ معتبر، پیش از اعزام به رقابتهای اصلی، هیچ تاثیری در آماده‌سازیِ ملی‌پوشان ندارد؟! یقینا اینچنین نیست و لذا از تیمِ تحتِ هدایتِ هروی، انتظار میرود که بسیار بسیار آماده‌تر از تیمِ اعزامی به ژاپن، پا به میدانِ مبارزه بگذارد.
 
4- اعضای کادرفنیِ تیم ملی کاراته کشورمان پیش از رقابتهای آسیایی ژاپن، تنها چند هفته این تیم را در اختیار داشتند و پس از آن، راهی مسابقاتِ آسیایی شدند، حال آنکه هروی و یارانش، تقریبا دو سال است که این نفرات را در اختیار دارند و دیگر هیچ عذر و بهانه‌ای پیرامونِ این موضوع که زمانِ لازم برای آماده‌سازیِ نفرات را در اختیار نداشتیم، از سوی هروی و همکارانش پذیرفته نخواهد بود.   

 
ژاپنی‌ها با تیمِ اصلی در رقابتهای آسیایی قزاقستان حضور نیافته‌اند
 
5- در پیکارهای آسیایی ژاپن، کشورِ میزبان با نفراتِ اصلی و با تمام قدرت در برابرِ حریفان ظاهر شد اما در این دوره از رقابتهای آسیایی، ژاپنی‌ها به جای دو بازیکنِ اصلی و طلاییِ خود، نفرات دوم را جایگزین کرده‌اند. در دوره‌ی قبلیِ رقابتهای آسیایی و در بخش کومیته‌ی مردان، ژاپنی‌ها با 3 مدالِ طلا و 4 برنز، بر سکوی نخست ایستادند. قزاقستان با 3 طلا دوم شد و ایران با یک طلا، سه نقره و یک برنز در جایگاه سوم ایستاد. سه مدالِ طلای ژاپنی‌ها به ترتیب در وزنِ منهای 84 کیلوگرم (آراگا)، وزن مثبتِ 84 کیلوگرم (کاگاوا) و در بخش کومیته‌ی تیمی (با حضورِ کاگاوا و آراگا در ترکیبِ تیم) بدست آمد.
 
اکنون ژاپنی‌ها ترجیح داده‌اند که از حضورِ این دو بازیکنِ طلایی و فوق‌العاده کلیدیِ خود، در رقابتهایی با کیفیتِ بالاتر (بازیهای جهانی لهستان) که در فاصله‌ی زمانی بسیار کوتاهی پس از رقابتهای آسیایی برگزار میشود، استفاده کرده و نفراتِ ذخیره‌ی این دو بازیکن را رهسپارِ مسابقاتِ نازل‌تر (رقابتهای آسیایی قزاقستان) سازند. نمایندگان کاراته کشورمان در پیکارهای آسیایی ژاپن و در اوزانِ منها و مثبتِ 84 کیلوگرم (پورشیب و گنج‌زاده) دقیقا مغلوبِ همین دو بازیکن شده و از رسیدن به مدالِ طلا بازماندند. سجاد در فینال مغلوبِ کاگاوا شد و پورشیب هم که بر اساسِ قرعه‌ی رقابتها مجبور به رویارویی با آراگا، قبل از مسابقه‌ی فینال شده بود، پس از شکستِ مشکوک در برابرِ نماینده‌ی ژاپن و با پیروزی بر سایرِ رقبا، به مدال برنز دست یافت.
 
در آن مقطعِ زمانی، تمامی کارشناسان مطرحِ کاراته‌ی ایران، متفق‌القول تاکید داشتند که تنها بازیکنانی که احتمالا خواهند توانست گنج‌زاده و پورشیب را مغلوب سازند، همان کاگاوا و آراگا هستند و جز این دو، هیچ بازیکنی در آسیا، قادر به شکستِ این دو کاراته‌کای ایرانی نیست. تصور کنید اگر در آن دوره از رقابتها، همچون دوره‌ی کنونی، کاگاوا و آرگا در مسابقات حضور نمی‌یافتند، چه کسی می‌توانست این دو قهرمانِ کشورمان را شکست داده و مدالِ طلا را از چنگِ ایرانی‌ها در بیاورد؟! حالا و در تاتامی‌های قزاقستان، ژاپنی‌ها به جایِ این دو بازیکن، افرادی را جایگزین کرده‌اند که تا کنون هیچ عنوانِ قابلِ ذکری در رده‌ی سنی بزرگسالان بدست نیاورده‌اند! ژاپنی‌ها در حقیقت، برای رقابت‌های آسیایی قزاقستان، ارزش و اهمیتی به مراتب نازل‌تر از بازیهای جهانی لهستان قائل شده‌اند و به همین دلیل، پرفروغ‌ترین مهره‌های خود را روانه‌ی لهستان و ذخیره‌های بی‌نام و نشانشان را راهیِ قزاقستان ساخته‌اند.
 
حالا می‌خواهیم بر خلافِ اعضایِ کادرفنی، با نگاهی کارشناسانه، رقابتهای آسیایی ژاپن و قزاقستان را با هم مقایسه کنیم. ابتدا مواردِ مذکور در بندهای یک تا چهار را کاملا نادیده گرفته و صرفا بر اساسِ آنچه در بندِ پنجم عنوان شد، دو مسابقه را مقایسه میکنیم. یعنی به حاشیه‌هایی که پیش از اعزامِ ملی‌پوشان به رقابتهای آسیایی ژاپن، این تیم و نفراتش را تحتِ فشار قرار داده بود، هیچ توجهی نمی‌کنیم. روابطِ بسیار تیره و تارِ کاراته‌ی ایران با فدراسیون‌های جهانی و آسیایی در آن مقطعِ زمانی را هم در نظر نمی‌گیریم. حتی به حضورِ مستمر و پُرتکرارِ ملی‌پوشان در رقابتهای تدارکاتی در این دوره و همینطور عدمِ اعزامشان به مسابقاتِ برون‌مرزی در دوره‌ی پیشین هم، بی‌توجه خواهیم بود. با تمامِ این تفاسیر، وقتی به موردِ پنجم (غیبتِ ستارگان کاراته‌ی ژاپن در تاتامی‌های قزاقستان) نگاه می‌کنیم، دیگر به هیچ وجه نمی‌توانیم در خصوصِ این موضوع، ساکت مانده و از کادرِ فنی انتقاد نکنیم که به چه دلیل، موضوعِ به این مهمی را از جامعه‌ی کاراته پنهان کرده و پیرامونِ آن، هیچ سخن نمی‌گویید؟!
 
حالا که اعضایِ کادرفنی تا این حد تمایل دارند که نتایجِ حاصل در رقابتهای آسیایی قزاقستان را با آنچه در ژاپن رقم خورد مقایسه کنند، ما هم به آنها کمک می‌کنیم تا مقایسه‌ای دقیق، کارشناسانه و البته منصفانه انجام دهند.
 
دوستان و مربیانِ گرامیِ حاضر در ترکیب کادرفنی تیم ملی مردان؛ هم شما و هم دیگر کارشناسانِ بی‌طرفِ کاراته‌ی کشور، نیک می‌دانید و می‌دانند که دو سال قبل و در رقابتهای آسیایی ژاپن، اگر آراگا و کاگاوا در اوزانِ منها و مثبتِ 84 کیلوگرم حضور نیافته بودند، قطعا و بی‌هیچ تردیدی، پورشیب و گنج‌زاده به مدالِ طلا دست می‌یافتند مگر اینکه اتفاقی بسیار عجیب (شبیه به معجزه!) مانعِ رسیدنِ این دو کاراته‌کا به مدالِ طلا میشد! پس حالا که می‌خواهید نتایجِ قزاقستان را با ژاپن مقایسه کنید، می‌بایست به شیوه‌ی علمای علمِ فیزیک، تمامی شرایط و متغیرها (جز متغیرِ موردِ نظر) را برای هر دو حالت، دقیقاً یکسان در نظر گرفته و سپس به مقایسه‌ی نتایج بپردازید. بدین‌ترتیب، زمانی این مقایسه منطقی خواهد بود، که فرض کنید آراگا و کاگاوا در مسابقاتِ آسیایی ژاپن شرکت نکرده‌اند و لذا به حکمِ عقل، مدالهای طلای این دو وزن به نمایندگانِ کاراته‌ی کشورمان رسیده است. بگذریم که در صورتِ غیبتِ این دو کاراته‌کا، به احتمال قوی حتی مدالِ طلای کومیته‌ی تیمی هم به ایران می‌رسید. لیکن ما احتمالات را کنار گذاشته و صرفا بر اساسِ مسلّمات سخن می‌گوییم. در این صورت فرض می‌کنیم فقط همان دو مدالِ طلای مسلّم (گنج‌زاده و پورشیب) به اندوخته‌هایمان اضافه شده است. حالا ببینیم با این فرض، چه نتیجه‌ای برای کاراته‌ی کشورمان در تاتامی‌های ژاپن بدست می‌آمد.
 
اگر بر اساسِ مفروضاتِ فوق، نتایجِ مسابقاتِ آسیایی ژاپن را مرور کنیم، آنگاه خواهیم دید که ملی‌پوشان کاراته‌ی کشورمان در بخش کومیته‌ی مردان، با 3 طلا و 2 نقره، مقتدرانه بر سکوی نخستِ رقابتهای آسیایی ژاپن می‌ایستادند و حالا هروی و یارانش، اگر می‌خواهند مدعیِ کسبِ نتیجه‌ای برتر از مسابقاتِ آسیایی ژاپن شوند، ناگزیر باید بیش از 3 مدالِ طلا (در بخش بزرگسالان) کسب کنند. پس اینکه جامعه‌ی کاراته را عده‌ای بی‌سواد فرض کنیم که از ابتدایی‌ترین اصولِ مقایسه غافل بوده و سپس با همین دیدگاه، هر چه می‌خواهیم به خوردشان بدهیم، صحیح نیست.
 
اینکه مرتبا بگوییم در مسابقاتِ آسیایی ژاپن، تنها یک مدالِ طلا گرفتیم و سپس، طوری وانمود کنیم که اگر در قزاقستان مثلا دو مدالِ طلا بگیریم، نتیجه‌ای بسیار عالی کسب کرده و شاخِ غول را شکسته‌ایم، در حقیقت به شعور و فهمِ مردمانی بسیار شریف و متفکر، به نامِ جامعه‌ی کاراته‌ی ایران، توهین کرده‌ایم، چرا که اهالی کاراته‌ی کشور با در نظر گرفتنِ شرایطِ موجود و غیبتِ بزرگانِ کاراته‌ی ژاپن در تاتامی‌های قزاقستان، نیک می‌دانند که جنابِ هروی تنها در صورتی می‌تواند مدعیِ عملکردی بهتر از دوره‌ی قبل باشد که حداقل 4 مدال طلا (در بخش بزرگسالان) کسب کند.
 
از تمامِ این‌ها گذشته، اصلا کدام عقلِ سلیم و اندیشه‌ی ناب می‌پذیرد که ما پتانسیل و جایگاهِ والایِ کاراته‌ی ایران را با پایین‌ترین نقطه‌ی آن قیاس کنیم؟! همه‌ی ما می‌دانیم که نتایجِ نمایندگان کاراته کشورمان در رقابتهای آسیایی ژاپن، مطلوب نبود و کاراته‌ی ایران بنا به دلایلِ مختلف (که برخی از آنها پیش‌تر ذکر شد) نتوانست در آن رقابتها، نتایجی در خورِ نام و اعتبارِ کاراته‌ی این مرز و بوم کسب کند. حتی حسین روحانی دو سال قبل، خود در یک برنامه‌ی رادیویی از نتایجِ آن رقابتها به شدت انتقاد کرد و آنرا ضعیف خواند. حالا چه شده است که همان نتایجِ ضعیف، این بار به عنوانِ ملاک و معیارِ اصلی برای سنجشِ عملکردِ کاراته‌کاها در تاتامی‌های قزاقستان معرفی میشود؟! اصلا اعضایِ کادرفنی، چرا عملکردِ خود را با مسابقاتِ آسیایی امارات (2 دوره قبل) مقایسه نمی‌کنند که نمایندگان کاراته‌ی کشورمان در بخش کومیته‌ی مردان، با کسبِ 5 مدالِ طلا، یک نقره و یک برنز، مقتدرانه بر سکویِ نخستِ قاره‌ی کهن ایستادند؟! هروی و روحانی چرا نمی‌گویند که این تیم، همان تیمی است که چند ماه قبل، با کسبِ 3 مدالِ طلا و دو برنز در پیکارهای جهانیِ اتریش، نمایشی خیره‌کننده داشت؟!
 
به نظرِ شما مخاطبِ گرامی، تیمی که همین چند ماه قبل و در رقابتهای جهانی، موفق به کسبِ سه مدالِ طلا و دو برنز شده است، در پیکارهای آسیایی باید چند مدالِ طلا بگیرد تا بتوان به سرمربیِ آن، نمره‌ی قبولی داد؟
 
نویسنده: محمد قدیمی/ مدیرمسئول پایگاه خبری تحلیلی ستارگان کاراته


 
   1396/4/21 12:36

خانه چاپ ارسال به دوستان نسخه متنی کوچک کردن متن بزرگ کردن متن دانلود خروجی پی دی اف خروجی میکروسافت ورد
0/10 (تعداد آرا 0 نفر )
خبرهای استانی و سبکی
آرشیو اخبار