نگران المپیک نباشید، برگزار می‌شود؛

عباسعلی: دوست داشتم در اتریش با پای آسیب‌دیده روی سکو بروم اما اجازه ندادند


نگران المپيك نباشيد، برگزار مي‌شود؛

عباسعلي: دوست داشتم در اتريش با پاي آسيب‌ديده روي سكو بروم اما اجازه ندادند

نگارنده: نگار رشیدی


حميده عباسعلي نخستين دختر المپيكي كاراته ايران، با خيال راحت مشغول درمان پايش است. او كه عجله‌اي براي بازگشت به تاتامي ندارد، معتقد است المپيك حتما برگزار مي‌شود.

به گزارش "پایگاه اطلاع رسانی ستارگان کاراته" و به نقل از روزنامه گل؛ خبر تعويق يك ساله المپيك باعث خوشحالي خيلي‌ها براي حميده عباسعلي شد. كاراته‌كايي كه دومين سهميه المپيك در مجموع و نخستين سهميه بانوان را براي كاراته ايران گرفت. سهميه‌اي كه با پاي آسيب‌ديده در كاراته‌وان اتريش قطعي شد تا او به جاي ايستادن روي سكو و گره زدن سهميه‌اش به مدال طلا، راهي بيمارستان شد.

عباسعلي كه عجله‌اي براي بازگشت ندارد، آرام آرام روند درمانش را طي مي‌كند تا به اوج آمادگي برگردد. او يكي از كساني است كه معتقد است المپيك با تدابير لازم برگزار خواهد شد.

زندگي با كرونا براي شما چطور مي‌گذرد؟

من اين روزها از صبح تا شب مشغول فيزيوتراپي هستم. البته با توجه به بيماري كرونا، جايي كه من براي فيزيوتراپي مي‌آيم تمام پروتكل‌هاي بهداشتي رعايت مي‌شود. به خصوص اينكه بيشتر افرادي كه مي‌آيند ورزشكار هستند، كادر درماني بسيار مواظب‌اند و همه چيز را رعايت مي‌كنند.

هنوز اجازه تمرين تخصصي نداريد؟

براي تقويت پايم كه بتوانم آن را به شرايط آرماني و ايده‌آل برسانم تمرين دارم اما تمرين تخصصي كاراته‌ام شروع نشده. چون همانطور كه مي‌دانيد المپيك عقب افتاده و هيچ عجله‌اي ندارم. از طرفي ما در آكادمي ملي المپيك تمرين مي‌كنيم و آنجا حتي قسمت بدنسازي‌اش هم هنوز باز نشده كه خودمان را در شرايط تمرين قرار بدهيم. به همين خاطر زماني كه براي فيزيوتراپي مي‌آيم، از دستگاه‌هاي بدنسازي اينجا براي تقويت پايم استفاده مي‌كنم.

تا چه زماني بايد فيزيوتراپي كنيد؟

فيزيوتراپي فعلا همراهم است.

شما عمل سخت و سنگيني را پشت سر گذاشتيد. الان وضعيت پاي‌تان چطور است؟

حدود دو هفته ديگر مي‌روم توي چهارمين ماه كه پايم را عمل كردم. همانطور كه مي‌دانيد من در آلمان جراحي كردم، با نظر پزشكم يك ماه آنجا بودم و بعد به ايران برگشتم. از آن زمان هم همانطور كه گفتم تمرينات فيزيوتراپي‌ام را انجام مي‌دهم. خودم به اين فكر هستم كه هرچه زودتر به شرايط خوبم برگردم. خدا را شكر اين اتفاق دارد مي‌افتد. اما درباره كاراته دوباره تاكيد كنم كه خودم هيچ عجله‌اي ندارم. با مربي‌ام خانم خوشقدم هم كه با پزشكانم در ارتباط هستند صحبت كرديم و گفتند فعلا نيازي به عجله نيست. چون نه باشگاهي هست و نه اردوي تيم ملي. اما خدا را شكر رو به بهبودي هستم.

تغييرات فدراسيون جهاني در تقويم مسابقات كه تاثيري روي سهميه المپيك شما ندارد؟

نه سهميه من در همان مسابقات اتريش با فيناليست شدنم قطعي شد. تا قبل از آن هم من رنك يك را داشتم و در اتريش كه به فينال رفتم سهميه‌ام قطعي شده بود ولي گرفتن طلا خيالم را راحت كرد كه اگر در مسابقه بعدي كه مراكش بود شركت نمي‌كردم، خطري برايم نداشت. با اين حساب اگر مسابقات برگردد من نيازي نمي‌بينم كه بخواهم شركت كنم چون خوشبختانه مشكلي براي من پيش نمي‌آيد.

شما در حالي سهميه المپيك را گرفتيد كه بعد از قهرماني به جاي ايستادن روي سكو راهي بيمارستان شديد. چه حسي دارد به المپيك بروي و مدالي كه سهميه‌ را قطعي كرده به گردن نيندازي؟

راستش وقتي در مرحله اول كه اين اتفاق براي پايم افتاد، خودم تصور نمي‌كردم تا اين اندازه آسيبم جدي باشد. بلند شدم ايستادم و وقتي ديدم پايم ياري نمي‌كند، فهميدم يك اتفاقي افتاده. با اينكه توانستم بازي را تمام كنم، جمع كردن مسابقه برايم خيلي سخت بود. من مبارزه را دو بر يك جلو بودم و تا 6،7 ثانيه‌اي كه مانده بود بازي تمام شود، طوري بود كه انگار سه ساعت است دارم مبارزه مي‌كنم. وقتي درد داري، زمان برايت دير مي‌گذرد و شرايط خيلي سخت است. اتفاقي كه براي من آنجا افتاد. از طرف ديگر ما در شرايطي قرار داشتيم كه كرونا آمده بود و بسياري از هموطنان‌مان عزيزان‌شان را از دست دادند. مردم واقعا در شرايط استرس بودند. از آنجايي كه خيلي‌ها ورزش را دنبال مي‌كنند، ما مي‌توانستم دل مردم را شاد كنيم. من هم مي‌دانستم اين مسابقات را پيگيري مي‌كنند و پيش خودم گفتم بايد تمام تلاشم را بكنم تا مدال طلا را بگيرم. وقتي مسابقه تمام شد گفتم مي‌خواهم روي سكو بروم اما مسئول مسابقات اجازه نداد. گفت ما مسئوليت داريم و شما همين الان بايد به بيمارستان بروي. من واقعا دوست داشتم با همان پاي آسيب‌ديده‌ام روي سكو بروم و حسش را تجربه كنم. از يك لحاظ اينكه مصدوم شده بودم خيلي سخت بود اما به آسيبم فكر نمي‌كردم. اينكه توانستم با آن آسيب‌ديدگي مدال طلا بگيرم، براي خودم لذتبخش بود. دوست داشتم با همان پا روي سكو بروم و مدال را به گردنم بيندازم اما متاسفانه اجازه ندادند. درنهايت راهي بيمارستان شدم و بعد از معاينه مشخص شد رباط صليبي پاره كرده‌ام و بايد جراحي كنم كه درنهايت در آلمان دكتر اميني كه با كميته ملي المپيك و فدراسيون هماهنگ بودند، پايم را عمل كردند.

همه چيز هم خيلي سريع اتفاق افتاد.

بله خدا را شكر همه چيز به سرعت انجام شد. چون آن زمان المپيك عقب نيفتاده بود و ما در شرايطي قرار داشتيم كه بايد هرچه زودتر برمي‌گشتم. به همين دليل تمام امكانات را در اختيار من گذاشتند كه زودتر پايم را عمل كنم. دو،سه روز بعد از عمل مسابقات مراكش كنسل شد و به اسپانيا افتاد. در اسپانيا هم كرونا رفت و آنجا هم لغو شد و درنهايت 10،12 روز بعد خبر لغو المپيك را شنيدم كه خيالم راحت‌تر شد. قبل از آن چون بايد سريع برمي‌گشتم، فرداي روز عملم بايد با عصا حركت مي‌كردم. درنهايت هم با عقب افتادن المپيك روند درمانم هم كند شد. الان هم كارم را با دكتر آفتابي و زير نظر دكتر اميني ادامه مي‌دهم. همه دارند تلاش مي‌كنند كه من بتوانم برگردم.

مي‌توان گفت فينال كاراته‌وان اتريش، خاص‌ترين مسابقه‌تان بوده؟

من مسابقه خاص پيش از اين هم داشتم. مي‌دانيد كه ما نزديك دو سال در كورس كسب سهميه بوديم و تقريبا هر دو هفته يك بار براي جمع كردن امتياز به مسابقه مي‌رفتيم. وقتي هم به مراحل آخر رسيديم، حساسيت‌ها و استرس‌ بيشتر مي‌شد. واقعا فشار رواني روي ورزشكار زياد مي‌شد. چون بايد حساب كتاب مي‌كرد كه اگر اين مسابقه مدال نگيرم چه مي‌شود و ... درواقع بايد ورزشكار خودش را جمع و جور مي‌كرد و اگر باختي داشت آن را كنار مي‌گذاشت كه بتواند به مسابقات بعدي فكر كند. بنابراين بايد خودمان را از نظر رواني حمايت مي‌كرديم. قرار بود آخرين مسابقه سال 2019 كه در اسپانيا برگزار مي‌شد، پرونده مسابقات بسته شود اما پنج مسابقه در سال 2020 گذاشتند. يعني مسابقات شيلي، فرانسه، امارات، اتريش و مراكش. من رنك خوبي داشتم اما دقيقا از سال 2020 نتايج بهتري از قبل گرفتم و شروع به درخشيدن كردم. من در شيلي طلا گرفتم و بعد به پاريس رفتم و مي‌توانم بگويم يكي از بهترين مسابقاتي كه خودم از آن لذت بردم را پشت سر گذاشتم.

دليل ماندگار شدن اين مسابقه چيست؟

هميشه كاراته‌وا‌ن‌هاي پاريس به شكل خاصي برگزار مي‌شود. هم تعداد تماشاگرها بيشتر است و هم محيطي دارد كه تو را به وجد مي‌آورد و در كل مسابقه خوب برگزار مي‌شود. من چند باري كه در مسابقات پاريس شركت كرده بودم، يك بار برنز گرفته بودم و واقعا دوست داشتم كه آنجا مدال طلا بگيرم. جالب است بگويم در اين دوره يكي،دو روز مانده به مسابقه من سرما خوردم و شرايطم بد بود. اما خودم را جمع و جور كردم. آنجا هم فشار مسابقات بالا بود و هر بازي حريفان خوبي مقابلت قرار مي‌گرفتند. قبل از فينال با يك حريف فرانسوي بازي داشتم. هر بار كه من در فرانسه بازي مي‌كردم، به نماينده اين كشور مي‌باختم اما اين بار بردم و فيناليست شدم و اتفاق خوبي افتاد. احساس مي‌كردم تمام تماشاگران دوست داشتند كه من برنده شوم. من صداي تشويق‌ها به زبان‌هاي مختلف را مي‌شنيدم. نتيجه پاريس را واقعا دوست داشتم و اگر بخواهم جمع‌بندي كنم، مي‌توانم بگويم پاريس يكي از بهترين و جذاب‌ترين مسابقات براي من بود. اتريش هم چون در ادامه روند قهرماني بود و آنجا خيالم از بابت سهميه راحت شد، قشنگي خودش را داشت اما جذاب‌ترينش همان پاريس بود.

زماني كه المپيك عقب افتاد، همان اول همه براي شما و حسن يزداني خوشحال شدند كه مي‌توانيد با خيال راحت به درمان مصدوميت بپردازيد و آماده اين تورنمنت شويد. اما حالا نگراني برگزار نشدن المپيك را داريم.

نگران نباشيد، المپيك برگزار مي‌شود. قطعا تدابيري كه بايد در نظر گرفته مي‌شود. چون المپيك مسابقه كمي نيست و هزينه‌هايي برايش مي‌شود كه قابل جبران نيست. من نمي‌توانم بگويم تا سال آينده اين بيماري به صفر مي‌رسد، چه بسا كه با رعايت كردن اين اتفاق بيفتد اما اميدوارم تا سال آينده به حداقل برسد. اگر ان‌شاءا... واكسنش را پيدا كنند قطعا خيال‌مان راحت‌تر است كه به نظر من اين اتفاق تا پايان سال خودمان مي‌افتد. حتما برنامه‌ريزي‌هايي براي كساني كه مي‌خواهند به المپيك بروند، انجام خواهد شد. چون اين بيماري به سرعت منتقل مي‌شود و واكسن اگر پيدا شود در اختيار كساني كه مي‌خواهند به دهكده بروند قرار بگيرد. اما نگران نباشيد. اميد داشته باشيد كه مسابقات برگزار مي‌شود. ما هم با اميد زندگي مي‌كنيم كه بتوانيم خودمان را به مسابقات برسانيم. انرژي مثبت بدهيم كه ان‌شاءا... اتفاقات بسيار خوبي بيفتد. البته ناگفته نماند كه نبايد اين بيماري را دست كم گرفت. چون واقعا خطرناك است و بايد به اين فكر كنيم كه بهداشت را رعايت كنيم و حواس‌مان نه‌تنها به خودمان بلكه به بقيه هم باشد. مثلا اگر قرار است به يك مكان عمومي برويم، حداقل كار اين است كه ماسك بزنيم. مثلا من به يك كلينيك رفتم و آنجا نوشته بودند بدون ماسك وارد نشويد. آدم از اين ناراحت مي‌شود كه چرا نبايد به فكر هم‌نوع خودمان باشيم. آنجا شايد فقط چهار نفر و پرسنل آنجا ماسك داشتند. براي من سوال پيش آمد كه كرونا تمام شده؟! چرا بعضي از كشورها توانستند زودتر اين بيماري را جمع كنند؟ درست است بيماري دوباره برگشت اما بعضي از كشورها رعايت كردند. ما هم رعايت كرديم و تقريبا سه،چهار ماه قرنطينه بوديم و بسياري از هموطنان در خانه ماندند اما بعضي‌ها اهميتي ندادند و ديگر قرنطينه بودن عده ديگر فايده‌اي نداشت چون با بيرون رفتن برخي‌ها دوباره ويروس پخش مي‌شد. اين بحث مهمي است كه بايد رعايت شود. من نمي‌توانم خودخواه باشم و بگويم براي المپيك رعايت كنيم. خيلي كارهاي مهم به خاطر اين ويروس دچار مشكل و منحل شد. وضعيت اقتصادي در همه كشورها از جمله كشور خودمان بهم ريخت. پس بايد رعايت كنيم كه هرچه زودتر به روزهاي خوب‌مان برگرديم. حداقل آن شور و نشاط به زندگي‌ها برگردد. چون الان همه استرس دارند كه فلان جا مي‌خواهم بروم اتفاقي نيفتد. به خصوص بايد مواظب كساني كه سن بيشتري دارند باشيم و بايد مواظب همديگر باشيم تا به كسي آسيب نرسد.

اگر موافق باشيد درباره حقوقي هم كه به المپيكي‌ها تعلق مي‌گيرد صحبت كنيم.

قرار بود تا همين مرداد كه المپيك مي‌خواست برگزار شود، ماهانه پنج ميليون تومان در اختيار كساني كه سهميه گرفته‌اند قرار بگيرد كه تقريبا مي‌شود 60 ميليون. همانطور كه مي‌دانيد در برخي رشته‌ها از جمله خود كاراته هنوز مسابقات كسب سهميه مانده. ما خودمان اميدواريم در پاريس و مراكش سهميه‌ كاراته بيشتر شود. فعلا 30 ميليون در اختيارمان گذاشته‌اند و باقي‌اش را گفته‌اند بعدا پرداخت مي‌كنند. حالا هم كه المپيك عقب افتاده و همه چيز بهم ريخته، به نظرم بايد دوباره برنامه‌ريزي شود و بودجه‌اي در اختيارشان قرار بگيرد كه حقوق‌ها را پرداخت كنند.

درخصوص پاداش‌ها هم گويا وزارت ورزش برنامه‌ريزي جديدي را در دست دارد.

از سال 97 كه قهرماني آسياي اردن را داشتيم تا الان هنوز هيچ پاداشي از سوي وزارت ورزش به ما تعلق نگرفته. فكر مي‌كنم درباره خودم دو مسابقه هست كه پاداشش را نگرفته‌ام. خب ما هر سال آسيايي را داريم و در سال 98 هم رقابت‌هاي جهاني را داشتيم كه هنوز پاداشي به ما تعلق نگرفته. البته اين دغدغه من نيست اما براي بسياري از ورزشكاران هست. من خودم را بخواهم مثال بزنم، اينطور نيست كه من درآمد آنچناني در زمينه ورزش داشته باشم. من همه وقتم را صرف تمرين و حضور در اردوي تيم ملي مي‌كنم و هيچ ارگاني هم نيست كه تو را حتي به صورت روزانه تو را بپذيرد. مصوبه‌اي هم كه براي ورزشكاران در نظر گرفته بودند هنوز عملي نشده. حداقل در تهران اين اتفاق نيفتاده. شايد بچه‌هايي كه در شهرستان زندگي مي‌كنند، از اين فرصت توانسته باشند استفاده كنند و وارد مشاغل شده باشند. ولي براي تهراني‌ها اين يك دغدغه شده و دنبال اين هستند كه چرا اين كار انجام نمي‌شود. درباره اين موضوع بيشتر حرف زده مي‌شود تا اينكه بخواهد عملي شود. همه ما ورزشكاران دنبال كسب افتخار براي كشورمان هستيم. همه دوست دارند اسم‌شان سر زبان‌ها باشد. ما وقتي از شهدا ياد مي‌كنيم، همه مي‌گويند براي كشور از جان خود گذشته‌اند. ورزشكار هم به نوعي تلاش مي‌كند تا پرچم كشورش را بالا ببرد. در مسابقه اسم حميده عباسعلي بالا نمي‌آيد، اسم ايران بالا مي‌رود. در قبالش هم ورزشكاران اين توقع را دارند كه ناديده گرفته نشوند. امروز ما قهرمان هستيم و مدال مي‌گيريم، اما وقتي بعدها مدال نگيريم ديده نمي‌شويم. اين يك واقعيت در ورزش است كه متاسفانه باب شده است. بسياري از پيشكسوتان هستند كه گاهي خبرهايي از آنها مي‌شنويم، دل‌مان مي‌شكند كه اين بنده خدا مدال المپيك گرفته، چرا من نبايد او را بشناسم. اينها همه درددل و حرف مشترك بسياري از ورزشكارهاست. اين يك واقعيت است كه بايد به ورزشكار اهميت و به آنها انگيزه داده شود. نمي‌گويم تا الان اصلا اهميت نبوده، اما از اين بايد بيشتر باشد كه فردا روز اگر عمر قهرماني ورزشكار تمام شود، افراد ديگر باشند كه انگيزه داشته باشند خودشان را نشان بدهند. ما استعدادهاي زيادي داريم كه فضا براي‌شان فراهم نشده كه خودشان را نشان بدهند. بايد حواس‌شان باشد كه اين انگيزه از ورزشكاران گرفته نشود.



 
   1399/4/5 17:18

ویژه‌ها
پیشنهاد سردبیر
خبرهای استانی و سبکی
آرشیو اخبار