آنچه در اسپانیا گذشت (قسمت اول)
ارتقای جایگاه کاراته‌ی ایران و معایبی که باید برطرف شود

آنچه در اسپانیا گذشت (قسمت اول)

ارتقای جایگاهِ کاراته‌ی ایران و معایبی که باید برطرف شود


از درخششِ وصف‌ناپذیرِ بهنامفر و خوشقدم تا شکستِ سنگینِ هروی، ارباب و روحانی
 
رقابتهای کاراته‌ی قهرمانی جهان به میزبانیِ اسپانیا، طی روزهای گذشته با صعودِ دوپله‌ایِ کاراته‌ی ایران پایان یافت. با این وجود، ارتقای جایگاه و منزلتِ کاراته‌ی کشورمان در پیکارهای جهانی، نباید مانعِ بررسیِ دقیق و موشکافانه‌ی نقاط ضعف و نیز تلاشِ خردمندانه برای برطرف‌سازیِ مشکلاتِ موجود شود.
 
به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی ستارگان کاراته؛ در پایانِ رقابتهای جهانیِ اسپانیا در رده‌های سنی پایه، نمایندگانِ کاراته‌ی کشورمان مجموعاً با کسبِ دو مدالِ طلا، دو نقره و 6 برنز، جایگاهِ پنجمِ جدولِ رده‌بندیِ این پیکارها را به خود اختصاص دادند. این در حالیست که در دوره‌ی گذشته‌ی این رقابتها، تیم ایران مجموعا با کسبِ یک مدالِ طلا، یک نقره و 8 برنز در جایگاه هفتم ایستاده بود. اگرچه صعودِ دوپله‌ای کاراته‌ی ایران در مسابقاتِ جهانی، می‌تواند به عنوانِ یک موفقیتِ ارزشمند قلمداد شود، اما در همین مسابقات نیز نقاطِ ضعفِ فراوانی در بخش‌های مختلف مشاهده شد که چنانچه به دنبالِ رفعِ آنها نباشیم، در آینده اثراتِ زیانبارش، گریبانگیرِ کاراته‌ی کشور و بویژه تیم‌های ملی خواهد شد.
 
نمایندگانِ پُرامیدِ کاراته‌ی کشورمان در بخشِ کومیته‌ی رقابتهای جهانی اسپانیا، در 6 گروه به مصافِ رقبا و نام‌آورانِ کاراته‌ی جهان شتافتند که در دو گروه (جوانانِ پسر و امیدهای دختر) بسیار پرصلابت و غرورآفرین ظاهر شدند و در 4 گروهِ دیگر (نوجوانانِ پسر، نوجوانانِ دختر، جوانانِ دختر و امیدهای پسر) چهره‌ای کم‌فروغ را از خود به نمایش گذاشتند. نکته‌ی جالب اینکه برخی منتقدینِ مغرض، پیروزی‌های درخشانِ دو تیمِ تحتِ هدایتِ بهنامفر و خوشقدم را تماماً به این دو مربی نسبت می‌دهند و شکست‌های 4 گروهِ دیگر را، حاصلِ عمل و تصمیماتِ فدراسیون‌نشین‌ها می‌دادند! ادعایی که هم نامعقول است و هم ناعادلانه! واقعیت این است که مسئولین فدراسیون کاراته به همان اندازه در موفقیت‌های دو گروهِ یادشده سهیم‌اند که در ناکامی‌های 4 گروهِ دیگر.

آنجا که از درخششِ شاگردانِ بهنامفر و خوشقدم در رقابتهای جهانی اسپانیا سخن می‌گوییم، باید از نقشِ مثبت و تاثیرگذار فدراسیون‌نشین‌ها نیز در موفقیت‌های حاصل، تقدیر و تشکر کنیم و آنجا که از شکستِ هروی، ارباب و روحانی صحبت میشود، یقینا نمی‌توان مسئولینِ فدراسیون را در کسبِ نتایجِ ضعیفِ حاصل، بی‌تقصیر دانست.    
 
در رده‌ی سنی نوجوانانِ پسر، تیمِ تحتِ هدایت و رهبریِ حسن روحانی با کسبِ تنها یک مدالِ برنز از مجموعِ 5 فرصت، شکستی عظیم و خردکننده را بر کاراته‌ی ایران تحمیل کرد. علیرضا فرجی نماینده‌ی وزنِ منهای 57 کیلوگرم نوجوانان، تنها عضوِ تیمِ 5 نفره‌ی روحانی بود که مجوزِ ایستادن بر روی سکوهای قهرمانیِ رقابتهای جهانیِ اسپانیا را دریافت کرد.  نتیجه‌ای که حتی سرمربیِ این تیم را هم در بُهت و حیرت فرو بُرد! روحانی بلافاصله پس از پایانِ رقابتهای جهانی، از جامعه‌ی کاراته به خاطرِ کسبِ این نتایجِ ضعیف عذرخواهی کرد. اقدامی شجاعانه و قابلِ تقدیر که می‌بایست برای سایرین نیز الگو باشد. او البته ضمنِ عذرخواهی، به بهانه‌هایی نیز برای توجیهِ این شکستِ سنگین متوسل شد که ای کاش نمی‌شد. از جمله اینکه عنوان کرد نتایجِ خوبِ رده‌ی سنیِ جوانان، به خاطرِ شرایطِ ایده‌آلِ حاکم بر رقابتهای این رده حاصل شده و برعکس نتایجِ ضعیفِ نوجوانان، دلیلی جز قضاوت‌های بد و پراشتباهِ داوران و نیز شرایطِ نامناسبِ حاکم بر این رقابتها، نداشته است! توجیهی که به نظر می‌رسد هیچکس جز شخصِ حسن روحانی، آنرا نمی‌پذیرد!
 
در خصوصِ کیفیتِ قضاوت‌ها و اینکه آیا شاگردانِ روحانی از اشتباهاتِ داوری متضرر شده‌اند یا خیر، فعلا و تا پیش از رؤیتِ فیلمِ مسابقات، نمی‌توانیم به صورتِ قطعی اظهارِنظر کنیم. اما این را هم می‌دانیم که در رقابتهای جهانی (بر خلافِ مسابقاتِ آسیایی) قضاوت‌ها معمولا به عدالت نزدیک‌تر و تعدادِ اشتباهات نیز به مراتب کمتر از خطاهایی است که در پیکارهای آسیایی مشاهده می‌شود. البته هرگز مدعی نیستیم که در رقابتهای جهانی، داوران به هیچ عنوان اشتباه نمی‌کنند. در همین مسابقاتِ جهانی اسپانیا نیز برخی اشتباهاتِ تاثیرگذار از سوی داوران رخ داد که در فیلمهای منتشر شده، به خوبی مشهود است. با تمامِ این تفاسیر، پذیرشِ این موضوع که حسن روحانی تمامیِ مدالها را صرفا به خاطرِ قضاوت‌های بد و پراشتباهِ داوران از دست داده است، بسیار سخت و یا حتی غیرِ ممکن به نظر میرسد.

البته این را هم می‌پذیریم که میزانِ تاثیرگذاریِ جواد سلیمی بر روندِ قضاوت‌های مسابقاتِ جهانی، به مراتب کمتر از رقابتهای آسیایی است! قاضی‌القضات کاراته ایران اگر چه در قضاوت‌های پیکارهای آسیایی و نیز مسابقاتی که مثلا در ترکیه، امارات و... برگزار میشود، نقشی بسیار تعیین‌کننده و پررنگ دارد، لیکن در مسابقاتِ جهانی به خاطرِ ساختاری که برای این رقابتها تعریف شده، او هم مانند سایر داورانِ برجسته‌ی کاراته جهان، به میزانِ زیادی محدود میشود.
 
همین محدودیتِ ایجاد شده برای جواد سلیمی و همکارانش در رقابتهای جهانی، می‌تواند معیار و ملاکِ مناسبی را برای سنجشِ توانایی‌های فنی مربیانِ ایرانی در این میدانِ بزرگ، فراهم آوَرَد. آنها که در مسابقاتِ جهانی خوش درخشیدند، حالا می‌توانند مدعی باشند که نان از عملِ خویش می‌خورند و آنها که نتوانستند افتخاراتِ مسابقاتِ آسیایی قزاقستان را به شکلی متناسب تکرار کنند، باید تلاششان را بیشتر کرده و از شعارهایشان بکاهند.
 
به این نکته هم توجه داشته باشیم که نحوه‌ی رفتارِ مربیان و مسئولینِ تیم‌های اعزامی در مسابقات بین‌المللی، نباید به گونه‌ای باشد که اهالی کاراته تصور کنند نفراتِ مذکور، به عنوانِ توریست راهیِ کشورهای خارجی شده‌اند. گهگاه وقتی تیمهای کاراته‌ی کشورمان رهسپارِ مسابقاتِ بین‌المللی میشوند، صفحاتِ اجتماعی پُر میشود از فیلمها و عکس‌های یادگاریِ مربیانی که در تمامِ طولِ روز، مشغول گشت و گذار در سطحِ شهر و بازدید از اماکنِ دیدنی هستند. این دوستان باید بدانند که هزینه‌ی سفرشان از طریقِ بیت‌المال تامین شده و البته قرار نیست این هزینه‌ها، صرفِ گشت و گذار و سیاحتِ آقایان شود! یک مربی در طولِ چند روز برگزاریِ مسابقات، باید تمام وقت در کنارِ تیمش حضور داشته باشد، مسائل روحی و روانیِ اعضایِ تیم را تحتِ کنترل قرار داده و هر جا که لازم است، تصمیماتِ مقتضی را اتخاذ نماید، با بازیکنان صحبت و نکاتِ لازم را به آنها یادآوری کند؛ مربی نباید در روزها و ساعت‌های پیش از برگزاریِ مسابقات، حتی یک لحظه از تیم جدا شود. چه بسا ممکن است در همان ساعاتِ غیبتِ مربی، افعالی از بازیکنان صادر شود که در نتیجه‌ی مسابقه، تاثیرگذار باشد. مثلا تناولِ غذاهایی که نباید خورده شود، تمرینات و حرکاتِ ورزشی که نباید انجام شود، مبارزاتِ دوستانه بینِ اعضایِ تیم که صد البته بدونِ نظارتِ مربی، بسیار خطرآفرین است و...  
 


مرورِ یک خاطره؛

امپراطور دوباره بازگشت!

خورشیدی که با سلیمی طلوع و با او غروب می‌کند...

تیرماهِ سالِ جاری وقتی کاراته‌کاهای کشورمان در مسابقاتِ آسیایی قزاقستان، ژاپنی‌ها را یکی پس از دیگری از دمِ تیغ گذرانده و سکوهای قهرمانی را تسخیر کردند، برخی مربیان پیروزمندانه شعار سردادند که "امپراطوریِ ژاپن را در هم کوبیدیم و از این پس، این ماییم که بر کاراته‌ی آسیا و جهان، حکمرانی خواهیم کرد. هیچ قدرتی را یارایِ مقابله با ما نیست و هر که را سودای هماوردی با ما در سر باشد، به همان سرنوشتی دچار خواهیم ساخت که پیش از این، بر ژاپنی‌های بخت برگشته تحمیل کردیم"
 
ستارگان کاراته همان زمان نوشت: درود بر شما مربیانِ توانمند و مقتدر که جانانه و سلحشورانه از نام و اعتبارِ کاراته‌ی ایران در قاره‌ی کهن دفاع کردید. اما این را هم بدانید که آنچه امروز در کارنامه‌ی شما به ثبت رسیده، تماماً متعلق به شما نیست و بخشی از آن، حاصلِ همان دیپلماسی است که شما آنرا قویاً تکذیب می‌کنید.
 
گفتیم به این نکته توجه کنید که ژاپنی‌ها به نحوه‌ی قضاوتِ داوران در رقابتهای آسیایی قزاقستان، به شدت معترض بودند در حالی که همه می‌دانیم قهرمانان و مربیانِ ژاپنی بر خلافِ ما، معمولا به قضاوت‌ها اعتراض نمی‌کنند مگر اینکه...
 
اصولا در فرهنگِ ژاپنی‌ها، اعتراض به نحوه‌ی قضاوتِ داوران، امری زشت و ناپسند شمرده میشود و لذا کاراته‌کاهای این کشور، تا زمانی که زیر دست و پایِ داوران، لِه نشده باشند، لب به اعتراض نمی‌گشایند. یادمان هست در رقابتهای آسیایی قزاقستان، قهرمانِ ژاپنی در حالی که از حریفِ ایرانی پیش بود، در ثانیه‌های پایانی اخطارِ فرار دریافت کرد و بازنده شد! اما آیا میدانید در فرهنگِ ژاپنی‌ها، آن پیروزی که با فرار بدست آمده باشد، از هر شکستی خردکننده‌تر و ذلت‌بارتر است؟! آیا می‌دانید اغلبِ ژاپنی‌ها، شکستِ شرافتمندانه را به فرارِ حقیرانه ترجیح می‌دهند؟ آیا می‌دانید در رقابتهای آسیایی قزاقستان، برخی ژاپنی‌ها و یا دیگر قهرمانانِ صاحب‌نام، پیش از آنکه به مرحله‌ی رویارویی با رقبای ایرانی برسند، در برابرِ حریفانی نه چندان مطرح، به شکلی عجیب و حیرت‌آور بازنده شدند؟!

بازگوییِ این مطالب از آن جهت نیست که خدایی‌ناکرده، قهرمانی‌های ارزشمندِ نمایندگانِ کاراته‌ی کشورمان را در تاتامی‌های قزاقستان زیرِ سئوال ببریم و پیروزی‌هایشان را کمرنگ سازیم بلکه تمامِ تلاشمان این است که با انعکاسِ واقعیت‌ها، از ایجادِ غرورِ کاذب میان بازیکنان و مربیان، جلوگیری کنیم. آخر چگونه ممکن است که ما در رقابتهای آسیایی قزاقستان، صرفا با تکیه بر توانمندیهای فنیِ مربیانمان، امپراطوری ژاپن را در هم کوبیده باشیم و سپس به فاصله‌ی تنها سه ماه، ژاپن قهرمانِ جهان شود و ما در جایگاهِ پنجم بایستیم؟! شاید بیانِ همین یک جمله برای بازتابِ حقایقِ مسکوت، کافی باشد که "ژاپن با کسبِ 10 مدالِ طلا، یک نقره و 7 برنز، قهرمان جهان شد و ما با 2 مدالِ طلا، 2 نقره و 6 برنز، عنوانِ پنجمیِ این رقابتها را بدست آوردیم" همان ژاپنی که ما سه ماه قبل و در رقابتهای آسیایی قزاقستان، امپراطوری‌اش را در هم کوبیده و لشگرِ شکست‌خورده‌اش را با کنایه و تمسخر بدرقه کرده بودیم!

صعودِ دوپله‌ایِ کاراته‌ی ایران و کسبِ عنوانِ پنجمیِ رقابتهای جهانی، اتفاقی بسیار شیرین و ارزشمند است که نشان می‌دهد کاراته‌ی کشورمان همچنان در مسیرِ رشد و توسعه گام برمیدارد لیکن اغراق و بزرگنمایی در خصوصِ داشته‌هایمان (بویژه زمانی که می‌دانیم برخی از این داشته‌ها، حقیقتاً محصولِ توانمندیِ فنیِ ما نیست) جز اینکه ما را در چنگالِ هیولایی به نامِ غرورِ کاذب گرفتار ساخته و از سرعتِ پیشرفتمان بکاهد، ثمری در پی نخواهد داشت. پس چه بهتر که همواره واقعیت‌ها را پذیرفته و نقاطِ قوت و ضعفمان را همانگونه که هستند، ببنیم و بازگو کنیم.
 
ادامه دارد...
 
نویسنده: محمد قدیمی / مدیرمسئول پایگاه خبری تحلیلی ستارگان کاراته



 
   1396/8/12 19:41

خانه چاپ ارسال به دوستان نسخه متنی کوچک کردن متن بزرگ کردن متن دانلود خروجی پی دی اف خروجی میکروسافت ورد
0/10 (تعداد آرا 0 نفر )
اخبار برگزیده
خبرهای استانی و سبکی
آرشیو اخبار